seven art

Αυτή είναι μια πραγματικά σημαντική ταινία που αντικατοπτρίζει πλήρως και τη σαθρότητα που ενέχει η βρετανική κοινωνία, μιλώντας βέβαια ανθρωποκεντρικά κι όχι με γενικότητες, και το άβατο του ανθρώπινου ψυχισμού για το τι είναι καλό και κακό εντέλει.

Οι εξαιρετικές ερμηνείες των Πήτερ Μούλαν (έχει παίξει και σε άλλες αντίστοιχες ταινίες, όπως είναι η “Ασυμβίβαστη γενιά” και το “Boy A”) και Ολίβια Κόλμαν σε συγκλονίζουν, για την εναλλαγή καλού και κακού που συντελείται μέσα τους.

Και οι δυο είναι χιλιοταλαιπωρημένοι από τους ανθρώπους, συγγενείς, φίλους, συντρόφους, γνωστούς ή απλώς περαστικούς, τους θανάτους, την κατήφεια, τη μιζέρια και την επιθετικότητα που κυριαρχούν γύρω τους, πάνω τους, στο μυαλό και την ψυχή τους. Εντέλει, το έγκλημα ή την αποστροφή μπορείς να την περιμένεις από τον οποιονδήποτε.

Πολλά μπράβο πρέπει να δοθούν και στον πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη και πολύ καλό ηθοποιό Πάντι Κόνσινταιν, ο οποίος έχει παίξει από τον κατάσκοπο “Μπορν” μέχρι το πρόσφατο “Blitz” (πολύ καλός στον ρόλο του ομοφυλόφιλου μπάτσου).

Άλλωστε γι’ αυτή την προσπάθεια του, που συνεχίζει επάξια το σινεμά της προβληματικής που έχει αναπτυχθεί στη Βρετανία την τελευταία δεκαετία με κορυφώσεις όπως το “Fish Tank”, κέρδισε βραβείο σκηνοθεσίας στο Σάντανς, όπως και διάκριση στη Θεσσαλονίκη πριν μερικές εβδομάδες.

 (7/10)
Νέστορας Πουλάκος